Tussen 2019 en 2023 werkte ik voor UKrant, een nieuwswebsite (en af en toe een papieren blad) over de Rijksuniversiteit Groningen.

Ik begon als tijdelijke eindredacteur. Ik redigeerde artikelen, zorgde dat ze er mooi uitzagen en zette ze online. Ook het gros van de stukken in het papieren magazine van juli 2019 heb ik geredigeerd. Eind 2021 viel ik opnieuw in als eindredacteur.

Al tijdens die eerste invalklus ging ik zelf stukken schrijven. Dat bleek me nog veel beter te liggen dan redigeren. Ik maakte mooie stukken over mensen met een passie voor bushcraften, Pokémonnen, dammen, Michaeling, re-enacting, wolven of het redden van oerwoud of het tegengaan van haatzaaierij. Passies die vaak overlapten met het onderzoek dat ze deden. Ook schreef ik over de mechanismen van de universiteit en ik maakte werkelijks nieuwsberichten, vooral over de rechtenfaculteit en de medische faculteit.

Te veel

Na die tweede invalklus bleef ik coördinerende taken doen om de vaste redactie te ontlasten. Zo zorgde ik voor series over professoren die na hun pensioen stug blijven doorwerken, over huisgenoten die samen eten en over studenten die meedoen aan onderzoeken.

Tussendoor kreeg ik een behoorlijk pittige klus: voor het boek 50 Jaar UKrant werd mij het hoofdstuk over onafhankelijkheid toevertrouwd. Ik ben daarvoor het archief ingedoken, las notulen en jaarverslagen, ik heb alle papieren kranten doorgespit, het internetarchief geraadpleegd, en ik heb dertig (oud-)hoofdredacteuren en medewerkers geïnterviewd over de vrijheid die redacteuren hadden (en namen) om te schrijven wat ze wilden.

Tijdens de tweede periode als eindredacteur stak ik mijn hand op om een WOB-verzoek te doen bij de universiteit. Er was weer gedoe bij Vindicat en de vraag was: wat deed de RUG ertegen? De tien centimeter dikke stapel leverde niet direct nieuws op maar wel het idee dat er een verhaal in zat over cultuurverandering en het besef dat het heel veel moeite zou kosten om dat goed uit te zoeken.

Ook was ik namens UKrant naar voren geschoven om te helpen met een landelijke enquête over diversiteit en inclusie in het hoger onderwijs. Dat ging mis omdat men (al voordat ik erbij kwam) besloten had dat de enquête door iedereen met een internetverbinding ingevuld kon worden. Slecht plan, want na een paar dagen werd de vragenlijst massaal door lezers van GeenStijl ingevuld. Doordat ik vragen had toegevoegd naar persoonlijke ervaringen en of we desgewenst contact konden opnemen, had ik nog een opening om alsnog verhalen te maken, maar zover kwam ik niet.

Na vier jaar UKrant was de koek op. De rek eruit. Het emmertje vol.

Hieronder de laatste 20 verhalen van mijn hand.